´´Hey there, mr Blue!´´

Vol, symfonisch en lekkere meezingers, zo kun je denk ik het beste het geluid van Electric Light Orchestra, beter bekend als ELO, het beste omschrijven. Het geluid van de jaren 70, zo zou ik het ook kunnen omschrijven. Want het merendeel van hun platen komt uit dat decennium en hun geluid is ook een beetje daar blijven hangen. Afgelopen donderdag stond de band, of wat daar nog van over is, in het Ziggo Dome in Amsterdam en ik was er bij!

Je zou het niet verwachten, zo´n jonge kerel en dan naar een band gaan met zo´n sound. Nou, om kort te zijn: Eigenlijk luister ik er al heel mijn leven naar, het is me echt met de paplepel ingegoten en ik heb zelf nu ook platen van de band. Het geluid van ELO vind ik gewoon heel erg mooi. Het is vrij toegankelijke muziek, maar toch vol detail. De muziek zit vol strijkers, synthesizer en gitaren. Het combineert het beste van orchestrale muziek met rockmuziek en dat maakt het zo ontzettend tof.

In het voorprogramma stond Billy Lockett. Een doodnormale Brit die er van houdt om muziek te maken. Zijn muziek is te omschrijven als gewoon leuke Britpop. Niet heel bijzonder, maar wel aangenaam om naar te luisteren. Wat me het beste bijgebleven is van zijn optreden is dat hij echt ontzettend hoog kon zingen.

Dan was het natuurlijk tijd voor de act waar iedereen voor gekomen is: ELO! De avond werd geopend met een wat minder bekende hit: Standin’ in the Rain. Dit nummer komt van hun bekendste en meest succesvolle plaat Out of the Blue. Meteen was duidelijk, dit wordt een concert vol heerlijke hits van de band en een echt visueel spektakel. Na een spectaculaire opening volgde de meezingers Evil Woman en All Over the World. Het concert was een mooie afwisseling van leuke meezingers van de band en mooie detailvolle nummers. Het concert voelde echt als een live greatest hits album en voor mij als fan van ELO was het puur genieten! Het gebruik van echte strijkers erbij maakte het nog mooier en nog voller.

Niet alleen de muziek zorgde ervoor dat het genieten geblazen was, maar ook de visuals en de lichtshow waren daar een groot aandeel in. Dit moet visueel echt het beste concert zijn wat ik heb gezien, niet omdat de band zo hard uit hun dak ging, maar omdat de lichtshow echt fenomenaal was. Alles was perfect getimed op de muziek en de animaties op de podiumvloer en op het ledscherm op de achterwand waren een mooie aanvulling op de sfeer van de muziek. Qua lichten werd echt alles uit de kast gehaald, honderden moving heads, vaste spots, multicolor strobes en zelfs lasers! Met name bij Telephone Line vond ik de lasers echt fenomenaal mooi. Wat de lichtshow zo mooi maakte is dat het echt back to basic was, in plaats van dat de animaties de hoofdrol speelde, waren het echt de lichten die dat deden. Ik ga het nog een keer zeggen, Fe-no-me-naal!

 

Het publiek ging het hele concert echt uit hun dak maar het toppunt waren de laatste 4 nummers. Dit waren echt de ultieme meezingers van het concert en ze kregen dan ook daadwerkelijk het hele publiek uit hun stoelen om mee te zingen en mee te dansen met Don’t Bring me Down, Turn to Stone, hun grootste hit Mr Blue Sky en als toegift was er het spectaculaire Roll Over Beethoven. De hele setlist was echt fantastisch en het was ruim anderhalf uur genieten en 1 van de beste concerten die ik heb meegemaakt. Ik zou zo weer naar een concert van ELO gaan als ik de kans krijg. Dit is echt een avond die ik niet snel meer ga en wil vergeten, wauw!

Setlist

  1. Standin’ in the Rain
  2. Evil Woman
  3. All Over the World
  4. Showdown
  5. Do Ya
  6. When I Was a Boy
  7. Livin’ Thing
  8. Handle With Care
    (Traveling Wilburys cover)
  9. Rockaria!
  10. Can’t Get It Out of My Head
  11. 10538 Overture
  12. Shine a Little Love
  13. Telephone Line
  14. Wild West Hero
  15. Sweet Talkin’ Woman
  16. Don’t Bring Me Down
  17. Turn to Stone
  18. Mr. Blue Sky
    Toegift:
  19. Roll Over Beethoven