Pixar strikes again!

Al sinds dat de eerste teaser van Coco uit is ben ik ontzettend benieuwd naar de film. Zodra deze in de bioscoop draaide heb ik dan ook meteen gezegd dat ik er naartoe wou. Mijn verwachtingen voor deze film waren hoog, ondanks dat ik me niet echt in het verhaal verdiept had. Wel sprak het thema van Fiesta de los Muertos mij meteen heel erg aan. Maar heeft de film mijn verwachtingen waargemaakt?

Miguel droomt ervan om een succesvol muzikant te worden. Ondanks dat muziek al generaties lang uit zijn familie wordt verbannen, is het Miguel’s grootste droom om net zo groot te worden als zijn idool, Ernesto de la Cruz. Wanhopig om zijn talent te bewijzen, belandt Miguel op mysterieuze wijze in het prachtige en kleurrijke Dodenrijk. Onderweg ontmoet hij de charmante oplichter Hector en samen gaan ze op een buitengewone reis om het echte verhaal achter Miguel’s familiegeschiedenis te ontdekken. 

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ja, Coco heeft mijn verwachtingen dik overtroffen. De animatiekwaliteit is, zoals we gewend zijn van Pixar, fenomenaal. Maar wat Coco bijzonder maakt ten opzichte van veel andere Pixar films is de dieptewerking. Het dodenrijk wordt met ontzettend veel detail en diepte weergegeven en je kijkt je ogen uit in deze schitterende wereld. Het zit vol kleur, beweging en hoogteverschillen. Wat ook best bijzonder was waren de scenes met veel bewegende figuren, dit zal een ontzettend grote klus zijn geweest om deze scenes te animeren. Op sommige momenten was het ook amper te onderscheiden van echt gefilmde beelden.

Naast de fenomenale animatie, heeft Coco ook een ontzettend goed verhaal. Het verhaal ontroerd, er zit humor in en het belangrijkste van al: het is erg meeslepend en je wordt echt helemaal in de wereld getrokken. Vanaf moment 1 had de film me helemaal mee. De film kent momenten waarbij tissues absoluut geen overbodige luxe zijn. Een aantal leuke plottwists zorgen voor onverwachte momenten in de film terwijl de humor en de schattige momenten vooral van de sidekick van Miguel, Danté de hond, komen. Hiermee wordt de trend van schattige en grappige sidekicks weer lekker voorgezet. De karakters in de film zijn over het algemeen erg vrolijk, mede door het vrolijke uiterlijk van de figuren door het thema van het Mexicaanse dodenfeest.

Ook weet de film in combinatie met de ontzettend mooie soundtrack een echt Mexicaans gevoel neer te zetten. Wanneer de muziek begint te spelen is het 1 groot feest en wordt je helemaal meegenomen in de vrolijkheid van de muziek, of de muziek weet juist te ontroeren. 1 ding is zeker: aan gitaarmuziek komt Coco niet te kort! Wat ik ontzettend tof vind is de combinatie van Engels (of Nederlands) in combinatie met het Spaans. Hier is een hele mooie balans in gevonden, hierdoor gaan de talen prima naast elkaar zonder dat het gaat storen. Deze combinatie van talen draagt ook zeker bij aan de sfeer van de film. Naast de vrolijke en ontroerende liedjes kent de soundtrack van Coco ook nog prachtige scores door Micheal Giacchino, die ook de briljante soundtrack voor Ratatouille heeft gemaakt.

Coco is voor mij een ontzettend grote verassing geweest. Ik had een goede film verwacht, maar dat hij zo goed zou zijn had ik niet kunnen dromen. Pixar heeft in deze film creativiteit getoond die ik in de afgelopen jaren niet meer heb gezien bij de studio. Coco is voor mij de beste Pixar film in 10 jaar en absoluut de beste film van 2017! De film komt meteen mijn Pixar top 3 binnen, achter Toy Story 2 en Ratatouille.  Coco krijgt van mij een welverdiende 9 op de 10!

2 thoughts on “Pixar strikes again!

Reacties zijn gesloten.