Filmrecensie: Doctor Strange

Over het algemeen ben ik geen grote fan van superhelden films, maar zo nu en dan komt er eens eentje uit die ik wel wil zien. Zo ook Doctor Strange, een film over Mystic Arts en het beheersen daarvan. Ogend op de trailer zag de film er dan ook niet uit als de gemiddelde Marvel film. Dit was voor mij een reden om deze film te gaan kijken en het een kans te geven. 

In Kathmandu, Nepal, betreden de tovenaar Kaecilius en zijn zealots (volgelingen) het geheime terrein van Kamar-Taj en onthoofden de bibliothecaris. Van de oude en mystieke teksten stelen ze een bladzijde waarop een ritueel beschreven staat uit een boek van de Ancient One, een tovenaar die al sinds mensenheugenis leeft en iedereen in Kamar-Taj heeft onderwezen over de ‘mystic arts’, waaronder ook Kaecilius. De Ancient One achtervolgt de verraders, maar Kaecilius ontsnapt met de bladzijde en sommige van zijn volgelingen.

Ondertussen, in New York, verliest de veelgeprezen maar arrogante neurochirurg Stephen Strange het gevoel in zijn handen na een auto-ongeluk. Collega en minnares Christine Palmer probeert hem te helpen om verder te leven, maar Strange, die vast blijft geloven dat hij het gevoel wel weer terug krijgt, maar dat lukt hem niet. Nadat hij erachter komt dat Jonathan Pangborn, een dwarsleasiepatiënt, op geheimzinnige wijze weer kan lopen, gaat hij met hem praten, en Pangborn stuurt hem naar Kamar-Taj. Daar aangekomen, word hij gered van een overval door Mordo, die tovenaar is onder leiding van de Ancient One. The Ancient One laat Stephen haar krachten zien, en onthult het astrale vlak en ander dimensies, zoals de Mirror Dimension. Stephen, die versteld staat, smeekt haar of ze het hem ook wil leren, en ze besluit hem te helpen, ondanks zijn arrogantie, wat haar herinnert aan Kaecilius.

Doctor Strange is zeker niet een standaard Marvel of superhelden film. De film wist mij van begin tot eind te boeien en dat terwijl ik helemaal niet van superhelden films hou.

Het verhaal van de film ligt er wellicht wat losjes op, maar dat is misschien voor de film uiteindelijk alleen maar goed. De visuals van de film zijn echt adembenemend. Ze zien er qua stijl realistisch uit, maar toch ook weer niet. Je zou bijna denken dat het allemaal echt is, terwijl je ook weer weet dat het dat niet is. De film laat je ontzettend twijfelen aan je ogen en aan je hersens. Tijdens de film zul je meerdere keren denken of je het wel goed ziet, of het wel echt gebeurd. Het is duidelijk dat er ontzettend out of the box is gedacht bij deze film en dat is denk ik juist de kracht van de film. De film weet je te overtuigen met de ontzettend vreemde, maar wel indrukwekkende beelden. De film laat je echt achter met een wow gevoel bij de aftiteling.

Wat ook meespeelt zijn natuurlijk de goede acteerprestaties van de acteurs en de fantastische kostuums. De kostuums passen echt precies binnen de locaties en de setting waarin de film opgenomen is en zien er fantastisch uit. De film kreeg er hier en daar zelfs een beetje een Assassin’s Creed sfeer van. Dit werd nog eens extra versterkt door de mooie soundtrack. Een hele epische soundtrack met Keltische invloeden.

Doctor Strange is een fantastische film met een boel magie en verbazing. Samen met de goede soundtrack maakt het Doctor Strange tot een topfilm en een film die ik graag nog een keer zou willen zien. Daarom geef ik Doctor Strange een 9 op de 10.

One thought on “Filmrecensie: Doctor Strange

Reacties zijn gesloten.