Hoe ik van mijn achtbaanangst af kwam.

Achtbanen, over de hele wereld staan deze stalen, of houten, kolossen in grote of kleine uitvoering. Deze apparaten zijn niet voor iedereen weggelegd. Nu ben ik zelf een erg grote fan van pretparken en daarmee ook achtbanen, maar er is een tijd geweest dat dat heel anders was. Ja, ik heb een angst gehad voor achtbanen en die was niet zo’n beetje ook niet. Ik was goed bang voor achtbanen. 

Als ik vroeger naar een achtbaan keek, dan werd ik er niet bepaald vrolijk van. Ofja ik werd wel vrolijk van om de emotie te zien in de mensen hun ogen, het brullen van de track van de baan of de prachtige gebouwen en landscaping bij de achtbaan. Maar er zelf in zitten, daar zou ik absoluut niet aan moeten denken. Tegenwoordig is dat wel anders, maar hoe ben ik er dan vanaf gekomen?

Laat ik dan maar beginnen met hoe ik aan de angst kwam. Als klein kind durfde ik wel in kleine achtbaantjes als de goede, oude Pegasus in de Efteling, de Oki Doki in Bobbejaanland of andere van dat soort familiebaantjes. Maar de grote achtbanen met hoge snelheden en inversies daar durfde ik nooit in. En de angst werd alleen maar groter toen ik wel in zo’n grote achtbaan stapte, namelijk de Bandit in Movie Park Germany, toen nog Warner Brothers Movie World. Deze grote, snelle houten achtbaan staat onder de fans niet echt bekend als een soepele, leuke rit. Maar dat wist een kind van een jaar of 6 a 7 toch niet? Dus ik stapte, zonder enig besef van wat er me te wachten stond, vrolijk in de achtbaan. Ik kwam er alleen wat minder vrolijk uit, de rit was mij absoluut niet bevallen. Vanaf dat moment durfde ik geen enkele achtbaan meer in te gaan. Er was tussendoor nog wel eens een uitzondering, zoals de Booster Bike in Toverland, maar dit nam mijn angst nooit volledig weg.

Maar toen kwam er in 2009 dat ene moeilijke moment voor alle Nederlandse pretparkfans. Op 19 juni 2009 kondigde de Efteling aan dat ze haar houten achtbaan Pegasus noodgedwongen moesten slopen. De Pegasus was bij velen fans, ondanks haar tamelijk ruwe rit, zeer geliefd. Ook voor mij was het een bijzondere baan, naast dat hij in mijn thuispark de Efteling stond, was het ook mijn eerste achtbaan, één van de weinigen waar ik wel in durfde. Ik heb mezelf op dat moment een belofte gelegd. Wanneer de vervanging van de Pegasus open zou gaan, zou ik er in gaan om zo van mijn angst af te kunnen komen.

En op 19 juli 2010 was het dan zover. Ik was samen met 2 hele goede vrienden van me naar de Efteling toe gegaan, want in die tijd had ik nog geen abonnement. Joris en de Draak, de vervanging voor de Pegasus, was net een halve maand open en hij was ook toen al mateloos populair. Ik moest er toen toch echt aan geloven, het eerste wat we die dag dan ook deden, was naar de Joris en de Draak gaan. Na zo’n half uurtje gewacht te hebben namen we dan eindelijk plaats in de uiterst comfortabele treinen. De spanning was bij ondertussen ontzettend gestegen en dat werd alleen maar erger toen de trein de lifthill op ging. Maar het gevoel wat ik kreeg toen we eenmaal op gang waren, is onbeschrijfelijk. Ik vond de snelheid heerlijk, het gevoel om bijna uit je stoel te vliegen op de heuvels. Ik was op één slag verliefd geworden op Joris en de Draak. Na die rit had ik dan ook de smaak te pakken en wou ik gelijk alle andere achtbanen in het park doen, op één na. De grote baan met 4 over de kop momenten, de Python, was ik nog altijd bang voor. Het idee van over de kop gaan, gaf mij nog altijd angst. Die dag ben ik dus voor een groot deel van mijn angst afgekomen, dat laatste deel, dat is pas later verdwenen.

Het laatste deel van mijn angst is pas in 2012 verdwenen. Ondertussen had ik al wel een abonnement op ons prachtige sprookjespark. Met dit abonnement krijg ik allerlei voordelen, waaronder gratis toegang tot een aantal parken. Één van die parken is Europa Park, toen we dus op een gegeven moment ergens begin 2012 besloten om in de herfstvakantie naar Europa Park te gaan, moest ook dat laatste deel van mijn angst weg. Want ik werd verliefd op één van de topattracties in Europa Park, Blue Fire Megacoaster. Een lanceerachtbaan met 4 inversies. Ik moest en zou in die baan gaan, maar dan moest ik wel van mijn angst voor over de kop gaan afkomen. Ik zag daar maar 1 oplossing voor, het gewoon tegemoet gaan, daarbij wou ik wel beginnen met een baan die wat minder heftig was. Deze baan werd dus de Python, dit omdat die minder heftig was en omdat hij makkelijk bereikbaar was met mijn Efteling abonnement.

Ergens in het voorjaar van 2012 was het grote moment. Het was op een doordeweekse dag en ik was lekker vroeg uit van school. Op zo’n moment ging ik dan vaak nog een paar uurtjes naar de Efteling, want vanaf mijn middelbare school was het maar zo’n 30 minuten fietsen. Het was toen ontzettend rustig in het park en voordat ik naar de Python ging deed ik eerst nog wat andere attracties. En toen, het moment waar ik eigenlijk een beetje tegenop zag, ik ging de Python in. Toen ik in het station in het treintje zat en toen de trein de lifthill op ging, was net als bij de eerste keer Joris en de Draak, de spanning weer lekker hoog. Maar vanaf het moment dat de rit begon en de trein de eerste looping door was, was het voor mij weer één en al liefde. Ik had echt zo’n gevoel van, ”Waarom heb ik dit nooit gedurfd?”. Ik had net als bij de eerste keer Joris de smaak meteen te pakken en omdat het rustig was kon ik lekker blijven zitten. Ik heb die dag nog velen ritjes Python gedaan en mijn angst voor achtbanen was volledig weg. En mijn liefde voor Blue Fire? Die werd in oktober dat jaar alleen nog maar groter, toen ik de baan voor het eerst deed tijdens mijn eerste keer Europa Park. Blue Fire is nog altijd één van mijn favoriete banen en geniet dan nog van iedere rit op dat blauwe monster.

Na al die jaren dus geleefd te hebben met een achtbaanangst, was ik er eindelijk vanaf. Nu stap ik zonder problemen in iedere achtbaan en dit jaar gaat dit nog een stapje verder zelfs. Dit jaar zal ik voor het eerst naar Port Aventura gaan waar dit jaar in het nieuwe Ferrari Land de hoogste en snelste achtbaan van Europa opent. Een 112 meter hoge achtbaan, die je in 5 seconden van 0 naar 180 kilometer per uur weg schiet. De ultieme kick voor de achtbaanfan en helaas voor mij alleen nog maar een natte droom op het moment.

Ik heb dit verhaal verteld, omdat ik hoop dat hiermee andere mensen de stap ook durven te zetten. Maar ook omdat het een verhaal is wat ik nog niet vaak verteld heb, maar het is toch heel interessant om te lezen denk ik en het vertelt ook een stukje van mijn verleden.

One thought on “Hoe ik van mijn achtbaanangst af kwam.

  1. Leuk stuk!
    Ik heb nooit angst gehad voor achtbanen en stap met liefde in de baron en de python, alleen achtbanen met veel g-krachten, spinning en boomerangs hou ik niet van. De goliath in Walibi vond ik heel vet, maar tegelijk verschrikkelijk. Spinnings doe ik toch meestal wel, maar de angst voor boomerangs moet ik nog overwinnen.

Reacties zijn gesloten.